Έχεις ποτέ αναρωτηθεί πόσο δύσκολο είναι να διδάξεις, ειδικά εάν συνέχεια είσαι στο ρόλο του μαθητή; Η δασκάλα μας, μας πέταξε το γάντι κι εμείς το σηκώσαμε !!
Σήμερα ζήσαμε κάτι μοναδικό. Μπήκαμε στη θέση του δασκάλου. Τι κάναμε; Διδάξαμε! Τι διδάξαμε; Την προπαίδεια του 2 στους μαθητές της Β΄ τάξης. Ήταν υπέροχα ! Ευχαρίστως να το ξανακάνουμε. Περάσαμε υπέροχα κι εμείς αλλά και οι μαθητές μας. Οι μαθητές μας, μάλιστα, θέλουν να το επαναλάβουμε , να ξαναπάμε στην τάξη τους , για να διδάξουμε μια άλλη προπαίδεια. Αυτό δεν είναι επιτυχία!
Ας το πάρουμε όμως από την αρχή. Η οργάνωση του μαθήματος ξεκίνησε στην τάξη μας. Αποφασίσαμε να φτιάξουμε μια αφίσα με την προπαίδεια του 2 για τους μαθητές της Β΄ τάξης. Ξέρουμε πως αυτό το διάστημα τη δουλεύουν κι αυτοί με τη δασκάλα τους, γιατί θέλουν να συμμετάσχουν στο Διαγωνισμό της Προπαίδειας που θα οργανωθεί στο σχολείο μας μετά το Πάσχα. Γιατί να φτιάξουμε μια απλή αφίσα; Ας φτιάξουμε κάτι, το οποίο να μοιάζει με παιχνίδι. Εμείς τα παιδιά γνωρίζουμε πως μαθαίνουμε πολύ πιο εύκολα παίζοντας. Έτσι ετοιμάζουμε μια αφίσα όπου πάνω της είναι γραμμένα τα γινόμενα της προπαίδειας του 2, ενώ τα αποτελέσματα βρίσκονται στο πίσω μέρος της αφίσας, κρυμμένα σε διπλωμένο χαρτί.
Μπαίνουμε στην Β΄ τάξη όλο καμάρι, αφού σήμερα είμαστε εμείς οι δάσκαλοι και οι δασκάλες. Όλοι γνωρίζουμε τι θα κάνει ο καθένας μας. Πρώτα χωρίζουμε τους μαθητές της Β΄ τάξης σε τέσσερις ομάδες. Μετά οι ομάδες συναγωνίζονται μεταξύ τους ανά δύο. Μια μαθήτρια της τάξης μας αναλαμβάνει να παίξει το ρόλο του εκφωνητή. Λέει κάποιο γινόμενο. Όποια ομάδα απαντάει πιο γρήγορα σωστά κερδίζει ένα μανταλάκι. Την καταμέτρηση των σωστών αποτελεσμάτων, αναλαμβάνει μια άλλη συμμαθήτρια. Δουλειά της είναι να προσθέτει ένα μανταλάκι σε κάθε ομάδα , κάθε φορά που βρίσκει πρώτη το σωστό αποτέλεσμα. Μια άλλη συμμαθήτρια ελέγχει το αποτέλεσμα, σηκώνοντας το διπλωμένο χαρτί στην αφίσα. Παίζουν όλα τα παιδιά. Χαίρονται πάρα πολύ! Είναι ενθουσιασμένα. Περιμένουν με αγωνία να δουν το ξεδίπλωμα του χαρτιού για να επαληθεύσουν την ορθότητα των απαντήσεων. Γρήγορα περνούν όλες οι ομάδες μπροστά από την αφίσα μας. Θέλουν να παίξουν ακόμα ένα γύρο όλοι. Εμείς όμως έχουμε άλλα σχέδια!
Σκεφτόμαστε να τους εξασκήσουμε και στο παιχνίδι με τις Γωνίες. Κάθε μέρα σχεδόν παίζουμε Γωνίες. Έτσι ονομάζουμε το παιχνίδι, που παίζουμε μέσα στην τάξη. Σηκωνόμαστε τέσσερις μαθητές ή μαθήτριες από τις θέσεις μας. Ο καθένας κατευθύνεται σε μια γωνία της αίθουσας. Στεκόμαστε ακίνητοι, γινόμαστε οι ίδιοι πιόνια. Η δασκάλα εκφωνεί κάποιο γινόμενο μιας προπαίδειας. Όποιος προλάβει να απαντήσει σωστά μετακινείται προς την επόμενη γωνία με τη φορά των δεικτών του ρολογιού, βγάζοντας από το παιχνίδι το μαθητή ή τη μαθήτρια που στεκόταν εκεί. Η δασκάλα εκφωνεί μέχρι να μείνει μόνο ένας ή μία. Αυτός ή αυτή στέφεται νικητής ή νικήτρια αυτού του γύρου. Το παιχνίδι συνεχίζεται με άλλες τετράδες. Οι νικητές παίζουν μεταξύ τους, για να βγει ο τελικός νικητής.
Μια τέτοια ημέρα όπως η σημερινή το παιχνίδι αυτό επιβάλλεται να μεταφερθεί στην αυλή του σχολείου. Εκεί μας περιμένουν έτοιμα σχεδιασμένα τετράγωνα στο έδαφος. Χωριζόμαστε σε τέσσερις ομάδες, τόσο τα παιδιά της Β΄ τάξης όσο κι εμείς της Γ΄ τάξης. Εμείς της Γ΄ τάξης είμαστε οι συντονιστές θα βοηθήσουμε τους μικρούς μας συμμαθητές να εξασκηθούν στο παιχνίδι με τις Γωνίες αλλά και στην προπαίδεια του 2. Ένας από εμάς σε κάθε ομάδα θα εκφωνεί τα γινόμενα, δύο θα βοηθούν στην μετακίνηση των μικρών μαθητών στις γωνίες, σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού. Οι άλλοι δύο ελέγχουν την ορθότητα των αποτελεσμάτων.
Τελικά δεν είναι τόσο εύκολο να είσαι δάσκαλος. Μερικές φορές χρειάζεται να εξηγήσεις τους κανόνες περισσότερες φορές από ότι είχες φανταστεί!!!
Τα συμπεράσματα είναι ξεκάθαρα. Η διδασκαλία τελικά είναι πολύ ευχάριστη. Όλη η διαδικασία μας ικανοποίησε σε μέγιστο βαθμό. Κι εμείς χαρήκαμε και οι μαθητές της Β τάξης.
Αντιμετωπίσαμε όμως και κάποιες δυσκολίες, τις οποίες θέλουμε να επισημάνουμε ! Οι μικροί μαθητές μας δεν κρατούσαν πάντα τους κανόνες και πρόδιδαν τις λύσεις. Επίσης δεν κρατούσαν τη σειρά. Αυτό που μας ενόχλησε ιδιαίτερα ήταν πως δεν εμπιστεύονταν τον συντονιστή. Το χειρότερο όμως ήταν πως όταν εξηγούσαμε, δεν άκουγαν! Τώρα επιτέλους καταλάβαμε πόσο σημαντικό είναι να ακούμε τους δασκάλους … αφού μπήκαμε στη θέση τους!
ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ Γ΄ ΤΑΞΗΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΑΣ